Animal Shelter - Annapolis, Maryland - wizyta u bezdomnych zwierzątek

W ostatnią sobotę (April 14, 2012) zaraz po mojej wizycie w DMV, mąż zapytał czy miałabym ochotę gdzieś pojechać. Odpowiedziałam, że chcę zobaczyć zwierzątka. Zwierzątka to chyba pierwsza myśl, jaka siedzi w mojej małej głowie, bo kiedykolwiek pomyślę o tym, co chciałabym robić, gdzie chciałabym iść to przychodzi mi na myśl albo zoo... albo oceanarium, albo schronisko, albo sklep zoologiczny. Pojechaliśmy więc do Animal Shelter w Annapolis, Maryland. 

Schronisko mile mnie zaskoczyło, bo spodziewałam się niemiłego zapachu, ale nie było źle. Klatki dla zwierząt były bardzo czyściutkie, a w niektórych większych klatkach siedzieli wolontariusze, którzy bawili się ze zwierzątkami.

Ja jestem zainteresowana adopcją kota (a nawet dwóch), więc najwięcej czasu spędziłam z kotami, ale nie byłabym sobą gdybym nie zajrzała do psów, chomików, króliczków, papużek czy świnek morskich - tak, te małe zwierzątka też tam były. Jak patrzyłam na tę małą chomiczkowatą drobinkę, to zastanawiałam się, kto mógł porzucić takie biedne maleństwo. Kiedy podeszłam do jego klatki, od razu wygramolił się ze swojej trocinowej norki i podszedł do mojego palca, który wetknęłam przez szparki. Nie, nie ugryzł ;)

Namolnie też wtykałam swoje paluchy do kotów. Niektóre wręcz domagały się więcej drapania, gdy tylko odeszłam od ich klatki i poszłam zobaczyć innego kota. Miauczały i wystawiały łapki ze swoich klatek. Zauroczyły mnie dwa koty, jeden z nich był szary, nakrapiany rudymi cętkami, drugi był cały czarny i bardzo łaskliwy.

Kiedy poszłam odwiedzić pieski, jeden z nich stanął na dwóch łapach i zaczął merdać ogonem, kiedy mnie zobaczył. Nie wiem czy spodziewał się jedzenia czy spacerku, ale od razu pomyślałam, że byłby to piesek dla mnie. Uwielbiam psy, bo one kochają cię bezwarunkowo. Niestety ze względu na nasz tryb życia, tak duży pies tylko by się z nami męczył. W naszej obecnej sytuacji - częsta zmiana lokum, najlepszym rozwiązaniem byłyby kotki.

Szkoda, że nie mogłam zabrać jeszcze żadnego ze sobą, bo mój obecny landlord jest uczulony na koty, więc muszę poczekać, aż się stąd wyprowadzę (prawdopodobnie w październiku albo listopadzie) i wtedy zabiorę ze sobą dwie schroniskowe sierotki.

Niby była tabliczka z napisem, żeby nie wtykać rąk między kratki, ale co tam... inni tak robili, to ja nie mogę? Oczywiście przed dotknięciem kolejnego kota trzeba było zdezynfekować ręce żelem antybakteryjnym, który był dostępny w dozowniku zaraz obok klatek. 

To mi się podoba... ładnie, czysto, pełno wolontariuszy - zwierzęta nie czują się samotnie. Wielki plus dla tego schroniska!

USCIS & GC

Dzwoniłam dzisiaj zaraz po przebudzeniu do U.S. Citizen and Immigration Services (USCIS) i tam powiedzieli mi, że nie mogę zmienić adresu, bo już coś do mnie wysłali. To nic nie szkodzi, bo pierwotny adres jaki podałam, to był adres moich teściów, więc cokolwiek oni dostaną, to mi prześlą. Zaraz po moim pierwszym wjeździe do USA (Boston) dostałam dwa listy z Notice of Action, w tym jeden powitalny "Welcome to the United States", oraz mój Social Security Number (SSN). Byłam zdumiona, że wciąż nie mam Zielonej Karty/Green Card (GC), a poza tym w ostatnim Notice of Action napisali, że dostanę od nich wiadomość w ciągu 30 dni, ale nie dostałam i po 30 dniach, czyli dziś, zadzwoniłam do nich. Okazało się, że właśnie wysłali mi list z GC :) Pozostaje tylko czekać na przesyłkę od teściów, właśnie wysłałam do nich e-maila z informacją, że dostaną przesyłkę. 

P.S. Co tam u Was? Jak pogoda? U mnie w okolicach Baltimore jest 29 stopni Celsjusza! :D Lato nadchodzi! Jestem przeszczęśliwa, bo jestem strasznie ciepłolubna :) 

Prawo jazdy w USA.

W sobotę (April 16, 2012) mąż zawiózł mnie do DMV (http://www.mva.maryland.gov/), przy czym nie myślcie sobie, że on mi pomaga załatwić jakąkolwiek sprawę - mówił, że jak chcę się otrzaskać z USA, to muszę większość spaw, czy to papierkowych czy mniej papierkowych, załatwić sama. A więc usamodzielniam się sama i otrzaskuję się sama. Rozumiem też podejście do mnie mojego męża, który wie, że nie czuję się tutaj jeszcze tak swobodnie jak w Polsce, ale wie też, że chcę się tak poczuć i mnie do tego motywuje, co wiem, że wyjdzie mi na dobre :)

Wracając do DMV... Weszłam do budynku i tak się rozglądam i myślę... gdzie tu iść? W końcu zobaczyłam nad swoją głową napis 'Infomation' - ustawiłam się więc w kolejce do informacji i czekam na swoją kolej. Myślałam, że dłużej mi to zajmie, bo kiedy ostatnio przyjechałam do tego miejsca, było tak zatłoczone, że wyszłam i powiedziałam mężowi, że chyba przyjedziemy innym razem. Po pięciu minutach woła mnie pewien Pan z informacji i pyta w czym może pomóc. Pokazuję mu więc moje europejskie prawo jazdy a także drugi dokument (także prawo jazdy), które zrobiłam w bazie wojskowej w Niemczech (potrzebowałam ich, żeby poruszać się autem po terenie bazy) i które kosztowało mnie symboliczne $10. Pytam się zatem co muszę zrobić żeby dostać prawko, na co Pan odpowiada, że dzisiaj już raczej nic nie zrobimy, bo system się zepsuł, ale za to dał mi kartkę z informacją jakich dokumentów potrzebuję. Mam je zebrać i przynieść następnym razem. Pan zapytał się czy mam już Green Card, odpowiedziałam, że nie, ale że mam paszport. Podałam paszport mężczyźnie, on otwiera na wklejonej wizie i ku mojemu zaskoczeniu, pokazuje mi, że mam nieważną wizę. Niestety nie potrafił zinterpretować pieczątki na podstawie której wciąż mam prawo wjeżdżać do USA przez rok, dopóki nie dostanę GC (na którą jeszcze czekam). Przy okazji dostałam też informację, że muszę zapisać się na 3-HOUR DRUG AND ALCOHOL EDUCATION PROGRAM + adresy internetowe stron, gdzie mogę odbyć kurs online. Po kursie muszę iść w jedno miejsce, zapłacić i podejść do testu. 

A oto wykaz dokumentów, które trzeba dostarczyć do DMV: http://www.mva.maryland.gov/Driver-Services/Apply/proof.htm oczywiście nie wszystkie, a po 1 albo 2 z każdego podpunktu.

Teraz poczekamy na moją GC - jutro dzwonię w tej sprawie do Department of Homeland Security USCIS.