Powrót z wycieczki ;)

Zacznę od d... strony, czyli od końca, bo tak mi wygodniej. Wróciłam właśnie z mojej krótkiej wycieczki do Nowego Jorku. A ponieważ czeka mnie niezły bajzel do sprzątania i przy tym mam obolałą głowę, to postanowiłam coś tutaj naskrobać, bo póki co nie mam ochoty ruszyć się z łóżka.

Odespałam loty samolotami i przesiadki, odespałam też Nowy Jork, bo tak jak w Północnej Karolinie trzy dni mogą się czasem wlec w nieskończoność, szczególnie kiedy na coś się czeka, tak w Nowym Jorku 3 dni to jak pstryknięcie palcami. Mam wrażenie jakbym się teleportowała... tak szybko minął mój czas w Wielkim Mieście.

Pojechałam dzisiaj o 8 rano odebrać kotkę z hotelu. Kiedy weszłam do środka od razu wiedzieli po jakiego kociaka przyszłam. Już mnie tam trochę znają, bo kiedy kocia chorowała pojawiałam się w klinice dość często. Zapłaciłam za jej pobyt równe 66 dolarów - była tam 4 noce, i czekałam aż przyniosą mi moją podopieczną w transporterze. Czekałam i czekałam oglądając zdjęcia innych pacjentów kliniki, aż w końcu usłyszałam otwierające się drzwi i głos dziewczyny sprawującej opiekę nad przebywającymi w hotelu zwierzakami. 

- "Could you help me get her out 'cause she doesn't want to cooperate..."

 "Mitka nie chce jechać do domu?" pomyślałam. Wchodzę do pomieszczenia z klatkami dla kotów, podchodzimy z opiekunką do klatki Mitusi. Opiekunka wkłada rękę do środka, a moja kocia syczy i próbuje ją ugryźć. Podchodzę więc do klatki i wkładam ręce do środka, Mitka aż miauknęła z radości i przestała być agresywna. Wzięłam ją na ręce i przytuliłam. 

- "Was she always like that?" pytam opiekunki.

- "No, she was really sweet."

- "Did you try to brush her?" pytam, bo wiem, że Mitka to uwielbia i nawet przyniosłam ze sobą szczotkę dla niej kiedy zostawiałam ją w hotelu.

- "Yes, she loved it"

Mam wrażenie, że opiekunka mnie okłamała. Po powrocie do domu przyjrzałam się uważnie szczotce, którą bardzo dokłądnie oczyściłam z kociej sierści i umyłam pod kranem. W szczotce zostały tylko śladowe ilości kłaczków, których nie udało mi się usunąć. Były też pofalowane po tym jak umyłam szczotkę i taką oddałam z Mitusią do hotelu. Kiedy jednak spojrzałam na szczotkę po odebraniu kotki wyglądała ona na nieużywaną. Te kilka pofalowanych kłaczków zostało i nie przybyło żadnych nowych. Myślę, że albo używała innej szczotki do czesania, albo mnie po prostu oszukała... ale to chyba nie koniec. Nie chce mi się wierzyć, że moja kocia była słodka przez resztę dni, a tylko ostatniego dnia stała się agresywna. Ona nie lubi obcych i np. oswajanie się z moją znajomą, która gościła w moim domu przez tydzień zajęło kotce 3 dni. Dopiero po tych kilku dniach Mitusia zaczęła podchodzić do niej i ocierać się o jej nogi.

Chciałabym wierzyć babce, która opiekowała się Mitusią, ale jakoś jest mi trudno.

Kocia jest już w domu i wydaje się być z tego powodu niesamowicie szczęśliwa. Kiedy wypuściłam ją z transportera od razu pobiegła obwąchać każdy kąt głośno przy tym miaucząc. Teraz chodzi za mną z podniesioną kitą i nie odstępuje na krok. Nawet do łazienki nie mogę wejść bez kota. Moje małe ukochane stworzenie - dzięki niej każdy powrót z podróży jest radością :)

1.P.S. Chciałam Was przeprosić za to, że w kilku moich ostatnich postach nie działają fotki. Muszę to jakoś naprawić, ale nie w tym tygodniu.

2.P.S. Oczywiście całą wycieczkę opiszę w kilku następnych postach.

Jazda w Północnej Karolinie i ciekawostki drogowe w USA ;)

Pomyślałam, że zanim zacznę rozpisywać się na temat jazdy po amerykańskich drogach, muszę wyspowiadać się trochę ze swojego ogólnego doświadczenia jako kierowca. Chciałabym też zaznaczyć, iż mimo, że nie miałam nigdy żadnej stłuczki, nikomu nigdzie nie przytarłam i nie uszkodziłam cudzego czy też swojego auta, to nie uważam się za kierwcę absolutnie doskonałego, który nie popełnia błędów. Też zdarza mi się przekroczyć prędkość, choć staram się tego unikać, bo pamiętam jak boli płacenie mandatu (a mandat dostałam jako osoba poruszająca się piszo ;)). Też zdarzyło mi się wjechać pod zakaz, ale na szczęście był to tylko parking pod blokiem ;)

Mam polskie prawo jazdy od 5 lat, niemiecko-amerykańskie od lat 2 (musiałam iść na kurs, żeby jezdzić w amerykańskich bazach wojskowych w niemczech), a amerykańskie (stanowe) od 3 czy 4 miesięcy.

W Polsce samochodu używałam bardzo często, ale na dość krótkie dystanse np. zwykle nie przekraczałam stu kilometrów. Pierwsza moja dalsza podróż trwała około 6 - 7 h i była to wyprawa w góry (coś ponad 300 km) do Karpacza. Dojazd do celu poszedł mi dość płynnie, gorzej z powrotem gdyż droga, którą wskazywał GPS była zamknięta i musiałam jeździć okrężnymi.

W Niemczech jeździłam również bardzo często, ale dystanse wynosiły zwykle ok. 300 km w jedną stronę. Woziłam mojego męża na badania z miejscowości Schweinfurt do Ramstein (mieliśmy auto z manualną skrzynią biegów. Uczyłam męża na tym jeździć, ale na dłuższe dystanse on miał większe zaufanie do mnie jako kierowcy). Było też kilkanaście wypraw do Frankfurtu nad Menem (ok. 150 km w jedną stronę) - m.in. musiałam wybrać się tam do Ambasady Amerykańskiej po swoją wizę ;) Zanim jednak poleciałam do Stanów postanowiliśmy z mężem sprzedać nasz samochód w Polsce. Moją ostatnią jazdą w Niemczech była więc pierwsza samodzielna wyprawa do Polski. Mówię samodzielna, bo jak zwykle to ja byłam kierowcą, a mój mąż przespał całą drogę i obudził się przy okazji tankowania na stacji beznynowej z pytaniem "Daleko jeszcze do Polski?" ... - "Jesteśmy na granicy" ;) I właściwie już od samej granicy zaczęłam doceniać długie, szerokie i gładkie jak lustro niemieckie autostrady. Przyzwyczajona do szybkiej jazdy autobahnami (niem. autobahn - autostrada) czułam się dziwnie wjeżdżając do pierwszej napotkanej polskiej wioseczki, gdzie limit prędkości wynosił 40km/h. Granicę przekraczałam w Görlitz.

Jeśli chodzi o jazdę w USA to przyzwyczaiłam się do automatycznej skrzyni biegów i moja lewa stopa nie szuka już sprzęgła, a prawa ręka drążka. Żadnej stłuczki czy prawie stłuczki nie było. Najbardziej podoba mi się jazda autostradami, których tutaj nie brakuje oraz fakt, iż przy drogach nie ma zbyt wielu znaków :) Ulice są szerokie, kilkupasmowe, a miejsca parkingowe na tyle duże, że spokojnie można wyjść z samochodu po zaparkowaniu bez obaw, że przywalimy drzwiami w auto stojące obok.

Ciekawostki drogowe (pamiętajcie jednak, że mówię o Północnej Karolinie, w innych stanach przepisy drogowe mogą wyglądać troszkę inaczej):

1. W Polsce kiedy na sygnalizacji widzimy światło czerwone zatrzymujemy się i czekamy na żółte, które każe nam przygotować się do jazdy, a następnie zielone, które nakazuje nam jechać. W Stanach, a przynajmniej w Północnej Karolinie po czerwonym świetle zapala się od razu zielone. Żółte światło owszem jest, ale zapala się po zielonym i przed czerwonym. Wtedy ostrzega nas, że będziemy musieli się zatrzymać i właściwie pełni jedynie tę fukcję na sygnalizacji. Mówiąc prościej zapalanie się świateł wygląda tak: zielone -> żółte -> czerwone -> zielone -> żółte -> czerwone -> zielone itd.

2. Sygnalizacja świetlna znajduje się po drugiej stronie skrzyżowania, co jest dobre, dlatego, że nie musimy podjeżdżać pod samą sygnalizację jak w PL i pochylać do przodu wyginając szyję ku górze, żeby zobaczyć jakie światło się zapaliło.

3. Nie ma nakazu jazdy z włączonymi światłami w dzień.

4. Przy autostradach można dostrzec pozostałości po pękniętych oponach. Jest to dość częsty widok i trochę też dający do myślenia. Jeśli uda mi się zrobić kiedyś zdjęcie, to na pewno wkleję je do tej notki.

5. Można skręcić w prawo na czerwonym świetle, chyba, że widzimy znak, który tego zabrania.

6. 38 stanów w USA zezwala na skręcanie w LEWO na czerwonym świetle jeśli droga z której wyjeżdżamy jak i ulica w którą zamierzamy wjechać jest jednokierunkowa. W Północnej Karolinie taki manwer jest niedozwolony. Mimo to, zdarza mi się widzieć kierowców, którzy wykonują skręt w lewo na czerwonym świetle. 

A co jeśli chodzi o kierowców i bezpieczeństwo na drodze? Nie czuję aby moje zdrowie lub życie było szczególnie zagrożone, ale to dlatego, że jeżdżę z ograniczonym zaufaniem do innych kierowców, gdyż mają tutaj tendencję do nie posługiwania się kierunkowskazami przy skręcaniu czy przy zmienianiu pasów ruchu. Kiedyś na drodze trójpasmowej jechaliśmy z moim mężem pasem środkowym i prawie byliśmy świadkami stłuczki. Przed nami jechały dwa samochody, jeden na lewym pasie, a drugi na prawym. Samochód z lewej strony chciał zmienić pas na środkowy i nie włączył migacza i to samo zrobił kierowca samochodu jadącego prawym pasem, który również chciał zmienić pas na środkowy. Prawie sobie przywalili na środku trójpasmówki.

Czego boję się na drodze w Północnej Karolinie? Tego, że potrącę pieszego. Może to wydawać się dzwine co teraz napiszę, że w mieście w którym mieszkam niestety przejść dla pieszych albo nie ma, albo jest ich bardzo niewiele, ponieważ często widuję ludzi przebiegających przez jezdnię. W dzień to jeszcze jestem w stanie zrozumieć, bo przynajmniej widzę przebiegającego delikwenta, ale w nocy? Zdarza się, że w nocy stoi na środku drogi człowiek i czeka aż samochody nadjeżdżające z przeciwnej strony go ominą, aby mógł kontynuować przechodzenie. Ciarki mnie po plecach przechodzą, bo pewnie gdybym takiego rozjechała, to może jeszcze miałabym większe problemy z tego tytułu niż on.

Dla porównania w Polsce najbardziej irytujący są rowerzyści, którzy często jadą wieczorem lub nocą zupełnie nieoświetleni. I co zrobić kiedy potrącisz typa, który jedzie tym swoim jednośladem bez świateł czy kamizelki odblaskowej, bo myśli, że jak samochód ma światła to kierowca go dostrzeże? Wyjść z samochodu i jeszcze nakopać mu do d...? A już najbardziej przerażające jest to, kiedy na takim rowerze jedzie dziecko...

Jak więc wygląda bezpieczeństwo na drodze w USA w porównaniu do Polski? Patrząc na statystki wygląda to mniej więcej tak:

W roku 2012 na terenie Stanów Zjednoczonych 33 561 ludzi poniosło śmierć w wyniku wypadku drogowego. Liczba mieszkańców USA na rok 2012 wynosi 314 395 013. Żródło: http://www-nrd.nhtsa.dot.gov/Pubs/811856.pdf Liczba pojazdów na amerykańskich drogach wynosi: 300 milionów na rok 2012. Źródło: http://www.howmanyarethere.org/how-many-cars-are-there-in-the-usa-2012/

W Polsce w roku 2012 śmierć w wyniku wypadku drogowego poniosło 3 571. Liczba mieszkańców Polski na rok 2012 wynosi 38 186 860  Źródło: http://dlakierowcow.policja.pl/dk/statystyka/47493,dok.html Liczba pojazdów na drogach wynosi 24 189 370.

Witam Was w 2014! :D

Powitałam ten rok z nadzieją, że będzie lepszy od poprzedniego i już ułożyłam sobie w głowie kilka planów...

1. Krótka wycieczka do NYC (mój i męża prezent gwiazdkowy, który wkrótce zrealizujemy) - planujemy zobaczyć sztukę na Broadwayu, wejść na taras obserwacyjny Top of the Rock (Rockefeller Center), jesli będzie ładna pogoda to pewnie trochę przejdziemy się po Central Park no i w końcu spotkamy się z naszymi przyjaciółmi :D Niestety chyba nic więcej nie będę mogła zaplanować, bo w NYC spędzimy tylko 2 noce. No i oczywiście rozstanie z Mitusią i ulokowanie jej w hotelu dla zwierząt nie ułatwia życia przewrażliwionej na punkcie swojego kota właścicielce (mnie). Módlcie się razem ze mną, żeby kocia nie płakała kiedy będę ją oddawać w ręce opiekunów w hotelu, bo w drodze do NYC po prostu rozryczę się jak bóbr.

2. Wycieczka na zachodnie wybrzeże - Oregon. Mamy tam pewną sprawę do załatwienia, ale powiem Wam o tym kiedy już będziemy pewni, że polecimy.

3. Podróż do Polski! Nie wiem jeszcze kiedy dokładnie polecę, ale powolutku snuję plany co zabrać do ojczyzny z USA, czym obdarować najbliższych, jakie terminy wybrać itp. Jeśli moje oczekiwanie na lotnisku w Monachium na samolot do Polski będzie miało trwać co najmniej 2.5 h, to myślę o tym, żeby wziąć prysznic na Terminal 2. Czy ktoś wcześniej korzystał i mógłby coś powiedzieć o wyposażeniu? Czytałam, że jakiś żel pod prysznic, szampon i ręczniki są dostępne, ale nie wiem nic więcej, a to byłby pierwszy raz :D

source

4. Zamierzam też kontynuować naukę hiszpańskiego - jak na razie jeszcze na własną rękę, ale zobaczymy co dalej będzie - może kurs, ale to takie wielkie MOŻE.

5. Staram się być jeszcze bardziej zorganizowana i minimalistyczna. W mojej kosmetycznej szafce w łazience wciąż stoi jakieś 5 kosmetyków, których nie tknęłam. Zanim wyjadę do PL muszę je zużyć! ;) m.in. musze stworzyć listę tego co do PL zabrać, a co w PL kupić itp. Planuję też zrobic listę wydatków na dany miesiąc i zbierać paragony - zobaczymy co to da i czy pozwoli mi lepiej oszczędzać.

6. Pić duuuuużo wody. Muszę pamiętać o tym, żeby zawsze zabierać ze sobą wodę i jakieś przekąski. Mam ostatnio taki problem, że kiedy wychodzę z domu na kilka godzin i nie zabiorę jedzenia lub picia, to wracam z bolącą głową... Czuję się wtedy tak jak by mój mózg pulsował ;) Niefajne!

7. Praca nad ciałem! W tym roku stuknie mi 25 lat, a ponoć po przekroczeniu tej magicznej liczby metabolizm zwalnia i przybędzie mi kilogramów ;) Tak przeczytałam tutaj. ;) Spróbuję więc zmusić się do zrobienia 10 brzuszków i dodawania o jeden albo dwa więcej każdego dnia ;) No i siłka 3 razy w tygodniu (minimum).

Tak wyglądają moje plany na rok 2014. W 2013 moja lista wyglądała podobnie - przypomnijmy:

- pić dużo wody codziennie - powiedzmy, że pamiętałam o piciu wody częściej niż w 2012, gdyż zawsze stawiałam sobie szklankę na stoliku nocnym

- kontynuować chodzenie na siłownię (nawet zamówiłam zestaw sportowy z VS, żeby jeszcze bardziej się zmotywować) - udało się, poza dniami, w których mi się wybitnie nie chciało, ale jednak ćwiczyłam znacznie więcej niż w 2012.

- odwiedzić rodzinkę i znajomych w PL - plan zakończony z powodzeniem :D

- odwiedzić rodzinę męża w Arizonie - plan zakończony z powodzeniem :D

- nieśmiało liczę na ponowną wizytę w NYC - cóż, w 2013 nie udało mi się wrócić do NYC, ale w 2014 na pewno to zrealizuję :)

- robić jeszcze więcej zdjęć niż do tej pory - chyba się udało (?)

- zaliczyć jeden koncert ;) (później powiem jaki) - Niestety nie udało się, a chciałam zobaczyć Lady Gagę, gdyż miała koncertować niedaleko, ale występ został odwołany z powodu kłopotów zdrowotnych wokalistki :( Szkoda, bo dobrze bawiłam się na jej koncercie w Polsce i liczyłam na powtórkę.