Kilka moich ulubionych amerykańskich produktów spożywczych

Jestem absolutnie wszystkożerna i dzięki mojej szybkiej przemianie materii tego po mnie nie widać, co bardzo mnie cieszy :) Tuczące, amerykańskie produkty nie są mi więc straszne i bardzo często zajadam się nimi kilka razy dziennie. Mam też takie dni, kiedy mówię sobie NIE, CZAS NA MAŁY DETOKS i wtedy wyjadam z lodówki tylko to, co przynajmniej wygląda na zdrowe. 

Zacznijmy może od śniadania... Ogólnie lubię jeść smażone jajka albo jajka w koszulkach na toście i bekon, ale od czasu do czasu zrobię przepyszne naleśniki z cynamonową śmietaną i syropem klonowym. Do tego zwykle dorzucam jakieś owoce i oto efekt:

 A to wszystko dzięki powyższemu produktowi :)

Śniadanie można też zacząć ryżowymi płatkami :)

Na deser - ciasto marchewkowe i ukochana kawa o smaku orzechów laskowych:

Uwielbiam zupy i mięso na ostro... w Polsce albo lałam dużo tabasco, albo dodawałam papryczkę chili. Tutaj do każdej zupy czy mięsa dodaję Hot Sauce - Texas Pete:

W Ameryce po raz pierwszy spróbowałam kukurydzianego chlebka i totalnie przepadłam. Polecam spróbować :)

Śmietanka do kawy o smaku orzecha laskowego... (tak, mam słabość do orzechów laskowych) ;)

Ranch... sos, który dodaję do każdej kanapki, czasem zapiekanki lub sałatki. Absolutnie ulubiony sos z większości jakie tu próbowałam :)

Są to gotowe produkty, ale nie tylko takimi żyję. Mam dostęp do ogromnej liczby warzyw i owoców (niektórych nigdy przedtem nie widziałam w Polsce), a także owoców morza jak np. krewetki w szarym pancerzu - ponoć jedne z najlepszych.

 Powyżej krewetki w szarym pancerzu - po usmażeniu (przez 3 minuty na jednej stronie i 3 minuty na drugiej) robią się złocisto-pomarańczowe :) Wygląda apetycznie, czyż nie?

Staram się, żeby na moim stole gościł przynajmniej jeden PRAWDZIWY posiłek dziennie - prawdziwy, czyli nie taki, do którego należy tylko dolać wodę i wsadzić do mikrofalówki ;) Nie jestem zwolenniczką "dań", które nie dają nic wartościowego mojemu organizmowi.

Przykład poniżej -  ziemniaki, pomidorki, kawałki papryki oraz brokuły zapiekane w odpowiednio doprawionej śmietanie z jajkiem i serem :)

SIX FLAGS AMERICA!!!

Słyszeliście kiedyś o Six Flags America? Jest to jeden z kilkudziesięciu parków rozrywki należący do Six Flags Entertainment Corporation. Six Flags America jest położony w Mitchellville, w stanie Maryland. Wybraliśmy się tam z mężem, bo nigdy wcześniej nie jeździłam na rollercoasterach, a poza tym... grzechem byłoby nie pójść do wesołego miasteczka, które znajduje się tak blisko nas.

W dniu wyjazdu do Mitchellville miałam ogromną ochotę zabrać ze sobą aparat, ale dobrze Wam radzę - nie róbcie tego, chyba, że zabieracie ze sobą kogoś, kto będzie robił Wam zdjęcia, kiedy Wy jeździcie na kolejkach, karuzelach itp. Ja chciałam jeździć razem z mężem, dlatego nie zrobiliśmy żadnych zdjęć. Nie warto zabierać żadnych gratów, które zajmowałyby Wam ręce - lepiej po prostu dobrze się trzymać uchwytów w czasie jazdy ;)

W parku rozrywki w Mitchellville możecie skorzystać z 8 rollercoasterów i radzę Wam zacząć od najmniej zwariowanego :D

Ja zaczęłam od ROAR:

Miałam na głowie okulary przeciwsłoneczne i podczas pierwszego zjazdu z góry złapałam je w ręce w ostatniej chwili. Prędkość i ostre zakręty nie sprzyjają żadnej zbędnej biżuterii - możecie ją łatwo stracić, a później życzę powodzenia w odzyskaniu przedmiotu w całości ;)

Po całkiem ekscytującej przejażdżce na ROAR, postanowiłam wybrać coś, co pozwoli mi odpocząć od nagłych zrywów i zakrętów i zdecydowałam się na TOWER OF DOOM:

Podczas stania w kolejce i oczekiwania na naszą kolej, patrzyliśmy na reakcje innych uczestników zabawy, którzy właśnie spadali w dół. Nie obyło się bez płaczu jednego (na oko) trzynastolatka ;) A jedna dziewczyna stojąca w kolejce przed nami w ostatniej chwili zrezygnowała z wjazdu na TOWER OF DOOM.

Spadliśmy z 43 metrów ;) - w czasie tego 'lotu w dół' prawie nie mogłam złapać oddechu ;) 
Po tym 'spadku' zatęskniłam za rollercoasterem. Poszliśmy na ten, który znajdował się najbliżej THE WILD ONE:

Czekając na naszą kolej jak zwykle obserwowaliśmy jak zareagowali ci, którzy już są po jeździe ;) - niektórzy mieli łzy w oczach. Zastanawiałam się dlaczego, ale zagadka rozwiązała się sama po tym, kiedy przyszła nasza kolej - prędkość i wiatr dmuchający w oczy, powoduje, że łzy płyną strumieniem ;) Też miałam strumyki :D

Następny był SUPERMAN: RIDE OF STEEL (63 metry wysokości):

Przyznam się, że przed tą jazdą omal nie pękłam i nie zrezygnowałam stojąc w kolejce. Tak, była to jedna z 'najgorszych' kolejek górskich dla osób, które mają lekki lęk wysokości ;) (ja trochę mam). Mój strach przed jazdą napędzał fakt, że dwie dość sporych rozmiarów Amerykanki zostały wykluczone z jazdy - nie mogły dopiąć pasów i dla ich bezpieczeństwa musiały zrezygnować. Widziałam też innych, którzy z szeroko otwartymi oczami wysiadali z kolejki i mówili "Oh my God!". Ale w końcu, kiedy wsiadłam na siedzenie i zapięłam pas, to trochę się uspokoiłam ;) Mimo wszystko - pierwszy zjazd dostarczył mi takiej ilości adrenaliny, że pomimo niezbyt wysokiej temperatury (ok. 18 - 23 stopnie), było mi gorąco ;) 

Następny był BATWING - siedzieliśmy na samym przodzie. Jazdę zaczyna się na leżąco ;) (cały czas miałam wrażenie, że zaraz stracę zęby :D)

Nie wiem czy to pogoda, czy fakt, że nasze głowy były narażone na zmiany ciśnienia, zrywy, ostre zakręty i wiatr, ale postanowiliśmy zakończyć wizytę w parku po jeździe na THE MIND ERASER ;) Zaczęły nas boleć głowy ;) 

Oczywiście było więcej atrakcji, karuzel, rollercoasterów, karuzel dla dzieci itp., ale my mieliśmy trochę dość na tamten dzień i zdecydowaliśmy ze z całej reszty atrakcji skorzystamy w przyszłym miesiącu :)
Zanim wybierzecie się do takiego parku rozrywki, mam dla was kilka rad ;) :

1. Nie zabierajcie zbędnych przedmiotów na rollearcoastery, typu telefony komórkowe, okulary, aparaty fotograficzne. Jeżeli już coś macie wchodząc do wesołego miasteczka, możecie to zostawić w schowku zamykanym na kod - zwykle jest to Wasza data urodzenia. Dlaczego na kod? A pewnie dlatego, żebyście nie pogubili kluczyków od szafek ;) Tylko, że taki schowek się ceni - 11 $ (i możecie trzymać tam rzeczy przez cały dzień).

2. Zabierzcie ze sobą trochę kasy, bo jeśli zgłodniejecie (a tam nie wolno wnosić ani jedzenia ani picia), to za mały posiłek wielkości hot-doga zapłacicie od 7 do 10 $. Z tego, co się orientuję, to corn dogi sprzedawane były 4 $ za sztukę, a w supermarkecie za 4 $ mielibyśmy całe ich opakowanie. No, ale wiadomo, to jest park rozrywki i chcą tam dobrze zarobić ;)

3. Przygotujcie się na to, że każdy będzie chciał was na coś naciągnąć - na fotkę, na misia, na zabawę z piłkami itp. Jeśli nie chcecie dać się naciągnąć, po prostu bądźcie mili, podziękujcie za ofertę i pędźcie przed siebie :) 

4. Idźcie do parku wcześniej, żeby nie stać w długich kolejkach (czasami można stać bitą godzinę, a nawet więcej). My przyjechaliśmy przed godziną 11:00 AM (w dzień roboczy) i staliśmy w kolejkach góra 20 minut. Najwięcej ludzi pojawia się ok godziny 15:00, a prawdziwe tłumy zobaczycie w weekendy i wtedy nie polecałabym się wybierać do żadnego amusement parku ;)

29. marca 2012 - Maryland

Do czegoś się Wam nie przyznałam! Do tego, że od 29. marca znów jestem w USA. Tym razem "na stałe" - wstawiłam w cudzysłów, dlatego, że w związku z profesją mojego męża co 3 albo 4 lata zmieniamy lokalizację. 

Jak minęła mi podróż? Otóż podróż minęła trzema samolotami następujących linii lotniczych:

Poznań - Warszawa - LOT

Warszawa - Nowy Jork - LOT

Nowy Jork - Baltimore - American Eagle

Porównując mój poprzedni lot do USA (Boston) samolotem linii lotniczych Lufthansa, muszę powiedzieć, że towarzystwo na pokładzie Boeinga 767 - LOT było bardziej rozrywkowe niż w Lufthansie - pasażerowie spacerowali po pokładzie i ucinali sobie pogawędki z innymi pasażerami, niekiedy stojąc w alejkach, czy w kolejce do toalety.

Podobała mi się też załoga - bardzo pozytywnie nastawiona do pasażera, uśmiechnięta, dowcipna (szczególnie panowie) :)

Jeśli chodzi o jedzenie w samolocie - całkiem niezłe, ale wiecie co? Nigdy w domu nie jadam pasztetu. Wręcz go nie znoszę. A w samolocie, kiedy już żołądek zaczął mi przyrastać do krzyża zjadłam dwie kromki chleba tostowego grubo wysmarowanego pasztetem i dżemem. Jednak jak człowiek jest głodny to nawet pasztet smakuje :)

Co do przesiadek... Znaleźć odpowiedni terminal w Warszawie to była bułka z masłem... 

A w Nowym Jorku? OMG WHERE AM I? Ale zacznijmy od lądowania, które zaczęło się dość zabawnie :) Kiedy samolot kołował już po pasie, stewardessa poinformowała wszystkich, że oto właśnie wylądowaliśmy na lotnisku Fryderyka Chopina w Warszawie - zebrała za to gromkie brawa, po czym szybko się poprawiła, że to nie Warszawa, lecz lotnisko J.K. Kennedy'ego w Nowym Jorku. Chwilę później stewardessa informuje, że wyczytane nazwiska (osoby, które w tym samym dniu lecą gdzieś dalej) mają zgłosić się do załogi na początku samolotu - pierwszy raz wyczytali nazwiska po polsku, byłam zdziwiona, że moje się tam nie pojawiło, bo przecież za dwie godziny mam samolot do Baltimore... drugie odczytywanie nazwisk odbyło się już w języku angielskim i moje, jak  słychać, obcobrzmiące nazwisko usłyszałam dopiero wtedy. Dostałam tam czerwoną karteczkę dzięki której moja odprawa paszportowa odbyła się bez czekania w dłuuuuugiej kolejce. Przy odprawie zapytałam się urzędniczki, gdzie mam iść pokazując jej przy tym swój plan podróży... Powiedziała, że jestem na terminalu 4, tu muszę odebrać swój bagaż główny i iść do terminalu 8... No to odbieram swoją wielką, ważącą 24 kilogramy walizkę (około 5 kg miałam już w ręku w bagażu podręcznym)  i szukam terminalu 8 cały czas podążając za znakami "Connecting flights"... doszłam w końcu do miejsca, z którego trzeba było jechać dalej kolejką/tramwajem (nazywajcie to jak chcecie), ale gdzie tu jechać? W tłumie ludzi dostrzegam czarnoskórego pana, który odpowiadał na pytania lotniskowych zagubionych, idę więc w jego stronę i pytam jak się dostać do terminalu 8, w odpowiedzi słyszę "Either train, three stops," no więc wsiadam w pierwszą kolejkę, jadę trzy stacje, wysiadam i jestem na terminalu 8. No to teraz trzeba nadać bagaż i tutaj znowu schody... Jak zwykle idę do informacji zapytać. Jestem już skrajnie wykończona ciągnięciem ciężkiej walizki i noszeniem bagażu podręcznego, ledwo dochodzę do samoobsługowego biletomatu. Tam otrzymałam kolejną pomoc od miłego Pana, który wykonał całą operację za mnie, co bardzo mnie cieszy, bo przez brak snu w samolocie ledwo widziałam na oczy. Bagaż nadany - idę dalej... Znów muszę zapytać gdzie, co i jak, bo mam problemy z odnalezieniem swojego Gate... okazało się, że dotrę na miejsce po przejściu trzech długich korytarzy i będę musiała skorzystać z dwóch wind, a to wszystko dzięki temu, że miły Pan pchający jakiś ciężki wózek (pracował na tym lotnisku) towarzyszył mi gdy pokonywałam tę drogę przez mękę ;) Pan zauważył, że już ciężko oddycham, więc zagadnął mnie, jak to Amerykanin: "You're tired..."

Ja: "Yes, I am tired and sweaty and I dream of a shower"

Pan: "But, you're cute anyway"

No cóż, ci to umieją czarować ;) ale muszę przyznać, że poprawiło mi to humor. 

Później znów spotkałam owego Pana we windzie i znów gadka z jego strony:

"You're not gonna get rid of me that easily"

Ja: "Are you a stalker?"

Pan: "No, that's embarrassing. I would like a woman to stalk me! Are you a stalker?"

Ja: "No, that's embarrassing" ;)

No i dotarłam. Czekam na mój ostatni samolot. Pomimo mojego strachu przed lataniem, tym razem jestem tak wykończona, że nawet nie mam siły się bać. 

Dotarłam na lotnisko w Baltimore, czekam na odbiór bagażu, a wtedy mój mąż pojawia się za moimi plecami i wręcza mi bukiet czerwonych róż :) Czy może być coś lepszego na powitanie? :)

W końcu wsiadamy do samochodu i pędzimy do domu. Jestem tak wyżęta, że po prysznicu zasypiam zanim zdążyłam policzyć do dziesięciu baranów.

A to zdjęcie ptaka, którego zobaczyłam na drugi dzień rano pod oknem :)